وقتی چشمات اشکی برای ریختن نداشته باشن،وقتی دیگه حنبی قدرت فریاد هم نداشته باشی،وقتی دیگه هر چی دل تنگت خواسته باشه گفته باشی،وقتی قلم و دفترم تنهات گذاشته باشن،وقتی از درون تمام وجودت یخ زده باشه،وقتی حس کنی دیگه هیچ کس درکت نمی کنه،وقتی احساس کنی تنهاترین تنهای دنیا هستی،وقتی باد شمع نیم سوخته ی اتاقتو خاموش کرده باشه با تمام وجود از خدا بخواه که نور امید رو ته قلبت روشن کنه

بنام او 

بنام خدایی که دوست منو توست.در آن اوقات که دلهایمان ر شده از غم و غصه ی روزگار و دلتنگی ها.بنام او که در شبهای تنهاییم بدون وجود دوستی با او سخن میگویم و برای او اشک می ریزم بدان امید که اشکم را ببیند و نیم نگاهی از لطف و رحمتش بر من گنهکار بیندازد.

آری بنام او که مهربان ترین مهربانان است.

بنام او چند صباحی است حتی دگر گوشه چشمی هم بز ما نمی اندازد. و سلامی بر خاسته از این دلتنگ و تنها. این دل که لحظات و دقایق را به امید دستان مهربان از جانب دوست می گذراند تا شاید کسی دستی از سر مهر و محبت بر سش بکشد و قلب دردمند او را دریابد.

 همیشه در دل همدیگه ایمو دور از هم

چقدر خاطره داریم من وتوهر دو با هم 

همه می گن که گناهه عشق پاک من به چشمات

می گن عشق ما تباه دل ندم به سادگیهات

همه فکرشون همینه که جدا شیم من و تو

نمی خواهن عشقی بمونه میون قلب من و تو